همسرم – همدلم – مهربانم ، ممنونمممممممممممممممم

 

این روزها شادابی من و تو در پس انتظاری طولانی و خسته کننده و فشار زیاد کار و مسئولیت تو، کم و کمتر شده ، و هر دو سعی می کنیم که برای دیگری لحظه ای همراه با آرامش و شادی را خلق کنیم ، هرچند کوتاه ، گاه با کلامی – گاه با یاد خاطره ای – گاه با دیدار دوستان و عزیزان – گاه با گردشی کوتاه حتی در نهایت خستگی و کلافه گی از روز در هم پیچیده ای که داشته ایم .

 

چند شب پیش را " تو " برایم بسیار شادی بخش ساختی ، حیفم آمد که از آن شب خاطره ای ثبت نکنم – ( هر سال با آنکه ما مسیحی نیستیم ، اما به خاطر دل من ، در روزهای نزدیک به سال نوی مسیحی ، به محله های همشهریان ارامنه میرویم و گشتی میزنیم ، و از مغازه هایی که این شبها پر از سمبل های کریسمس هستند ، یادگار کوچکی می خریدیم ، که من با آن کلی ذوق می کردم ) –

اما امسال با آنکه سخت مریض بودی ، برای دله من و نشاندن خنده ای بر لب من ، برایم یک درخت خریدی ، و یه صومعه ی فانتزی- چقدر من این درخت و صومعه رو دوست دارم – چقدر این درخت برایم با ارزش است – نمیدانی اگر بگویم دلم را " تو " چراغان کردی ، نه چراغهای درختمان .

 

ای کاش همه ی زوج ها یاد میگرفتند که همیشه باید مهر و عشق را زنده نگاه دارند ، مهر و محبت چیزی نیست که بگذاری روی تاقچه و یا توی آلبوم خاطرات ، و سالی یکبار به یاد سالروز عروسی به یادش آوری – بسیار دیده و شنیده ام که می گویند : "خوب ما با هم هستیم و برای هم تلاش می کنیم ، همه ی ساعات روز را برای این زندگی و مخارجش زحمت می کشیم، خوب بیش از این دیگر چه نیازی هست ؟!!  اما آیا روز اول هم همین نشانی از مهر را برایمان بود ؟

مهر و محبت با پراکندن و نشان دادنش است که روز به روز زیباتر و موثرتر می شود.

مهر و محبت زناشویی ، گلدان گلی است که باید به آن نور برسانی ، آب برسانی ، حتی گلبرگ هایش را ناز و نواش کنی ، با او گفتگو کنی ، تا رشدش متوقف نشود و در تمام فصل ها با ریزش گلهایش ، باز گل بدهد و برایت بدرخشد . این رسیدگی به این گلدان فقط و فقط وظیفه ی یکی از همسران نیست – هر دو باید با جان و دل از گلدانشان مراقبت کنند ، اگر روزهایی یکی از آن ها گرفتار بود ، نباید دیگری از گلدان دل ببرد و منتظر بماند تا دیگری سر وظیفه اش حاضر شود ، اگر این شود که دیگر باید منتظر پایان عمر گلدان و گلهایش شد . اما حتی اگه یکی از همسران هم این رسیدگی ها غافل نشود ، باز آن گلدان شاداب خواهد ماند ، تا روزی که دوباره دو نفره برای گلدانشان نور و آب بیاورند ،  روزی دیگر این گلدان کوچک تبدیل به یک درخت گلدار و با ریشه های محکم میگردد ، تا شاخه نهالی از آن را بتوانی به دست فرزندت بسپاری ، تا او هم مسئولیت نهال سلامتی که به او سپرده ای را به عهده بگیرد ، همانطور که ما نهالمان را از بزرگتر ها به امانت گرفتیم و مسئولش شدیم .

 

نوشته شده در یکشنبه ۱۳٩٠/٩/٢٧ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ توسط نظرات () |